Pochodzenie kotów syjamskich nie jest dokładnie znane. Przypuszczalnie wywodzą się od dzikiego kota bengalskiego (Felis bengalensis). Istnieje 10 podgatunków kota bengalskiego różniących się znacznie wielkością, umaszczeniem i rysunkiem. Jeden z nich umaszczony jest podobnie do obecnego kota syjamskiego, tj. z ciemniejszymi oznakami na głowie, uszach, nogach i ogonie.

Pierwsze koty syjamskie zostały przywiezione do Wielkiej Brytanii w 1886 r. przez angielskiego konsula Owena Gould'a i dwie Angielki, które prowadziły interesy w Syjamie (obecnie Tajlandii).

Anglicy byli tak zafascynowani kotami syjamskimi, że już w 1891 r. zorganizowali ich pokaz w Kryształowym Pałacu w Londynie. W 1892 r. hodowla kotów syjamskich w Anglii była tak bardzo rozwinięta, że wydano opis tej rasy pod nazwą "Royal Cats of Siam". Kilka lat później , około roku 1895, rozróżniano już dwa typy kotów syjamskich - okrągłogłowe i długogłowe.

W 1901 r. powstał w Anglii pierwszy związek właścicieli kotów syjamskich pod nazwą "Siamese Cats Club", a w 1902 r. opracowano wzorzec (standard) tych kotów.

Pierwsze koty syjamskie były raczej smukłe i miały okrągłą głowę z wysoko osadzonymi uszami, a także srebrzysty połysk okrywy włosowej, guzowaty lub załamany ogon oraz zeza.

Deformacja ogona jeszcze do niedawna była uważana za cechę szlachetności tych kotów. Hodowcy przekonali się jednak, że guzowate zakończenie ogona uwidacznia się w wyniku chowu w bliskim pokrewieństwie, a zjawisko to występuje również u innych ras.

Od 1958 r. w Anglii zaczęto eliminować z hodowli koty okrągłogłowe, a popierać nowy typ kotów syjamskich długogłowych, delikatniejszej budowy z długim, smukłym tułowiem, wydłużonymi kończynami i spiczasto zakończonym ogonem w kształcie pejcza, harmonijnie pasującym do tułowia.

Obecnie obowiązujący wzorzec opracowany został przez FIFe (Federation Internationale Feline) i angielski GCCF (Governing Council of the Cat Pancy).